Bu, 77 model Volkswagen minibüs. Asker yeşili. Döşemeler de yeşil ekose.
Westfalia kamp modeli. Yani mutfak,
yatak odası, dolap, lavabo ve açılır tavan var.
Dört silindirli 76 beygir motor ve dört vites.
Karısı ve beş çocuğuyla iki odalı bir evde
yaşadığınızı düşünün.
Böyle birinin en çok takdir edeceği şey
mevcut alanın etkili kullanılmasıdır.
İşte bu yüzden bu araç bugünkü konuğuma çok uygun.
Motor nerede? Motoru var mı ki?
Jim Gaffigan o koşullarda yaşamış.
Şimdi de benimle bu koşulları paylaşacak.
-Alo? -Alo, kim o?
-Merhaba. Kimsiniz? -Michael.
-Ben de Jerry Seinfeld. -Michael… Ver şunu.
-Selam, Jerry. Ne haber? -Selam, Jim. Senden?
İyidir. O konuşan benim veletti.
O işe karışmam. Gel kahve içelim.
Merhaba, ben Jerry Seinfeld, Comedians in Cars Getting Coffee'yi izliyorsunuz.
-Selam, Jerry. Nasılsın? -Harika görünüyorsun.
Çekim için yıkandım.
-Papa'dan önce gösteri yaptım. -Biliyorum.
Bana da başkan konuk oldu.
İzledim.
-Papa için sahneye mi çıktın? -Evet.
-Hedefimiz bu değildi. -Değildi.
Değil mi? Bu işe başladığımızda…
-Yok! Değildi! -…farklıydık.
Ben hazırlıklı bir komedyenim.
Genç komedyenler
işi sahnede kotarmaya çalışıyorlar.
Ben daha önce hazırlananlardanım.
Ben de. Hayatta kalmaya çalışıyorlar.
Doğaçlamayla.
25 yıl sonra görüşelim. Bakalım hâlâ sahnedeler mi?
"Bunun makoseni de var."
Doğaçlamayla bunu yaparlar.
Dikkat dağıtıcı öğeleri ayıklarım.
-Yani… -Birbirimize çok benziyoruz!
Senden çok etkilendim.
-Jerry'ydi, değil mi? -Tabii.
-Aman Allahım! Bu mu? -Evet.
Müthiş!
Sen küçük yerlere çok şey sığdırmayı sevenlerdensin.
Doğru.
Şehirde kamp yapacağız.
-Ne? -Evet.
Seri katilin kloroform kullandığı Hollanda filmini gördün mü?
Bu, sanki onun arabası.
Harika.
-Anladın mı? -Biliyor musun?
O filmi kaçırdım, ama diğer hepsini gördüm.
Bu arabadaki manzara hiçbir arabada yoktur.
Pek güvenli değil gibi.
-Çok manyak! -Tabii.
-Önde bir şey yok. -Yok.
Tampon olarak dizlerin var.
-New York'tan ayrılır mısın? -Sanmıyorum.
Burada her şey tıkır tıkır işler.
Bir yere gider, istediğimi alıp çıkarım.
Diğer şehirlerde
herkes işe yeni başlamış gibi.
-Sanki bakkaldasın. -Otellerde mesela.
Gün boyunca konuşmuşum.
Nezaketen yaptıklarını da biliyorum, ama tek istediğim bir oda.
-Kolaylık da önemli. -Tabii.
-O da müthiş. -Evet.
Herkes en iyi hamburgerin peşinde.
Ben en yakınımdaki en iyi hamburgerin.
Macera peşinde değilim.
Çocuk sahibi olmak seni pizzadan soğuttu mu?
Pizzasız çocuk doğum günü partisi gördün mü?
Hayır.
Bazen pasta olmaz, ama pizza olur.
Esas meseleden kaçan politikacılar gibisin.
"Bazen pasta olmaz…"
-Bakın. -"…ama pizza olur!"
Çözmem gereken ilk sorun sahne korkusuydu.
Nasıl devam ettin?
İlk seferinde, yeni bir espri bulmak gibi
diye düşünmüştüm.
Daha iyi bir his olamazdı.
Heyecan hissinin peşindeydim.
Huzurun, sadece güldürmenin değil, tanımadığın kişilerin
ruh hâlini değiştirmenin verdiği gücün…
-Ata binmek eğlenceli mi, yoksa biz… -At için değil.
Cidden. 13 yaşındaki kızlar hariç…
-Cidden mi? -…kim ata binmek ister?
-Cidden mi? -Hiç kimse.
250 beygirlik bir arabayla gidiyorsun.
Bunu gören at da, "Cidden mi?
Bununla istediğin yere gidebilirken bana mı bineceksin?"
Uzay mekiği 20 milyon beygir gücünde.
Niye hâlâ beygir gücü diyoruz?
Mekik bozulsa tekrar ata mı bineceğiz?
"20 milyon arkadaşın var mı?"
Böyle devam edeceğiz. Değil mi?
Şu adam vurulmuş gibi durmuyor mu?
Güneşlenme olayını hiç anlamıyorum.
-Haklısın. -Ben yanardım.
Ailem bana bir bira verirdi, sonra da uyurdum.
-Biz… -Ciddi misin?
…orta batılı İrlandalı Katolikler yanınca böyle yapardık.
Indiana'da güneşlenebilir misin ki?
-Güneş yok ki. -Aslında var.
-Oradan da geçiyor. -Öyle mi?
İnsanlar uzanmış, oturmuş kitap okuyor.
Dinlendirici gibi.
Ben de yapabilirim, ama tuhaf.
Çok garip.
Kuru temizleme hakkında bir espri.
Elbiselerini götürürken
istediğin kuru temizleyiciye gidebilirsin.
Ama elbiseni bir tanesinden alabilirsin.
Bu bir şaka değil.
-Değil. -Ama biz böyle düşünürüz.
-İstediğine gidebilirsin. -Bir de…
Ama sadece birinden alabilirsin.
Tabii.
-Striptiz barlarını tuhaf buluyorsun. -Evet.
-Çıplak kadına biterim, ama… -Yemek programları gibi.
-O yemekleri yiyemeyiz. -Doğru.
Yemekleri çok güzel gösterirler, sonra program biter.
-Oğlun araba sever mi? -Hayır.
-Sevmez mi? -Sevmez.
Hayal kırıklığı var gibi.
Hayır, gibisi fazla.
-Kaç yazarın oldu? -13.
Bir ben varım bir de karım.
Karınla birlikte bir gösteri hazırlar mısın?
Evliliğime çok özeniyorum.
Karımı gerçekten mutlu etmek isterim. Bunun için de…
-Bunu çekiyor musun? -…her şeyi yaparım.
Tabii ki!
-Yani… -Tabii ki.
Yani tanıştığımızda
yapmak istediği şey benimle çalışmak değildi herhâlde.
Arkada bir polis var.
-Evet. -Tutuklanmış.
-Kötü polismiş. -Selam.
Bence espri anlayışı da bir zekâ türü.
Değil mi?
-Değil. -Peki.
Demek istediğim şu, ben çok zekiyim.
Değil mi?
"Değil mi?" deyinceye kadar öyleydin.
-Değil mi? -Sonra…
Seninle aynı fikirdeydim, ama sonra "Değil mi?" dedin.
"Değil mi?"
En son ne zaman sarhoş oldun?
Sarhoşu tanımla.
Çakırkeyif. Karın sana "Jerry!" dediği zaman.
Birkaç hafta önce tatildeyken oldu. Öyle "Jerry," dedi.
-Şaşırdı mı yani? -Evet.
Şimdi düşündüğünde geri çevirdiğine pişman olduğun
-bir şey oldu mu? -Yok.
-Bugün kaçta kalktın? -6.15'te.
-Meditasyon? -Yaptım.
Kahvaltıda greyfurt mu yedin?
Seninle kahvaltı edecektim!
-Spor yaptın mı? -Evet.
Ne yaptın? Zumba mı?
Kahveni uyanınca mı içersin, bekler misin?
Bugün bekledim.
Hangisi daha sıkıcı? Trafik mi, benim sorularım mı?
Her şeyin antika gibi gözükmesi müthiş.
Sesin niye bu kadar komik, biliyor musun? Hem ince hem kalın.
"Müthiş" derken inceydi ve gey gibiydin.
-Evet. -"Antika gibi" derken…
-"Antika gibi." -Evet.
"İnceydi ve gey gibiydin," diyebilir miyim?
Beni rahatsız etmez.
Sevdiğin şeyi yapabilmek
ne kadar büyük şans, farkında mısın?
Müthiş bir şey. Değil mi?
-Hayır. Bir işin vardı. -Evet.
-İşini bıraktın. -Evet.
Bunu kimse yapmadı.
O hâlde neden şanslısın?
Çünkü bunu yapacak kadar cesurdun.
-Bu da şans mı? -Haklısın, Jerry.
Sadece soruyorum.
-Bence… -İlginç bir şey.
Ya yeteneğin? O da mı şans meselesi?
Ya çok çalışmak için gücünün olması?
-O da mı şans meselesi? -Doğru.
Ne zaman takdir ediliyorum ki?
Başardık.
Maniküre mi gideceğiz, koşer şarküteriye mi?
Koşer şarküteride yeriz.
-Pastırmalı sandviç. -Harika.
Bayılırım. Gerçekten.
KOŞER ŞARKÜTERİ
-Müthiş kokuyor. -Evet.
-Nasılsınız? -İyidir.
Merak ettim. Kahve ya da soda
arzu eder miydiniz?
-Merak etmeyin. -Peki.
Hemen söyleriz.
-Tabii. -Ben kahve isterim.
-Ben de. -Siz de mi? Harika.
Lütfen. Sağ olun.
-Bunu hiç duymamıştım. -Değil mi?
-Merak ettim. -"Merak ettim."
"Merak ettim. Acaba şu adamlar bir şey ister mi?" diye dolaştığını düşünsene.
Indiana'daki arkadaşlarıma New York'a taşındığımı söylemiştim.
Biri bana
bunu nasıl becerdiğimi sordu.
"Belediye başkanı tanıdık," dememi bekliyordu.
İsteyen buraya gelebilir.
Seni hiç panayıra götürdüler mi?
Aslında… Çiftlikte büyürken…
Çok mu önemli?
"Babam kışlıklar için para biriktirdi mi?"
Konferans salonu ve doğum günü pastası şakam var.
Bill'in doğum günü.
Ona sevmiyorsun. Pasta konferans salonunda.
"Gidip hatırını sorayım," diyorsun.
Evet. Çok komik.
-İkimiz de pastırmalı sandviç istiyoruz. -Evet.
-Bu kadar. -Peki.
-Çok iyi gözüküyor, değil mi? -Çok iyi.
Müthiş gözüküyor.
Allahım! Jim, bu, hayatımızın yemeği olacak.
PASTIRMA KURGUSU
Allahım. Çok iyi.
-Vay be! -Çok iyi.
-Cidden çok iyi. -Cidden.
Değil mi?
Bu sandviç sanki başka bir çağdan.
Durabilirim.
İki tarafını da yemem gerekmiyor, ama yiyorum.
Müthiş.
Cidden çok iyi. Harbiden iyi.
-Harika bir şey. -Çok mutluyum.
12'den vurduk.
Bu anın bitmesini istemiyorum.
-Pardon, adınızı unuttum. -Alan.
-Alan? -Evet.
-Alan, A, n mi? E, n mi? -A, l, e, n.
-A, l, e, n mı? -Tek "l".
Yeterince "Alan" yazımı yoktu.
-Doğru. -Bir tane daha olsun.
Bir Broadway müzikaline gitme fırsatım oldu.
Müzikale gidersin ve müthiştir.
İnsanların filmde güldükleriyle
Broadway müzikalinde ve stand-up'ta güldükleri…
-Evet. -…birbirinden farklıdır.
Birlikte müzikale gitsek
"Siz buna mı gülüyorsunuz?" deriz.
O kadar para vermişsiniz, buna mı gülüyorsunuz?
Değil mi?
Niye bazı kızartmalar yumuşak olur? Bunlar değil.
Güneşe yakınlarsa olmazlar.
Komedyenlerin kendilerini deli sanmalarının sebebi…
Stand-up maceramda,
ilk yılımın bir noktasında,
normal bir insan şöyle derdi: "Bunu yapmayı bırakmalısın.
Olmuyor. Sonuç elde edemiyorsun.
Tüm bu skeçlerden sonra hâlâ sefil durumdasın."
Komedyen olmak katil olmak gibi.
İnsanlar ne derse desin yapacağın şeyi yaparsın.
Neydi o Steve Miller şarkısı?
"Abra abrakadabra."
Bu şarkıyı bestelediğinde
ona şöyle diyen olmuş mudur? "Bak, Harika bir kariyerin var.
Bunu yapmak istemezsin. Koca bir nesil
bu şarkıyı şeye benzetiyor…
Hepimiz popüler olmak isteriz."
Bilmem anlatabildim mi?
Bu şarkı bir silah sesiyle bitmeliydi.
Komik bir anım var, duymak…
İstemem.
New York'ta bir reklam ajansında çalışıyordum.
Bizim kattaki çoğu kişi Yahudi'ydi.
Yani ben yabancıydım.
Bir gün bana "Şlep çantası bul" dediler.
Satıcıları arıyordum. Kimse ne olduğunu bilmiyordu.
-Heybe olduğunu bilmiyordum. -Tabii.
Harika bir hikâye. Kullanabilirsin.
Bu kadar mı?
"Heybe olduğunu bilmiyordum."
Hepimizin evlenmemiş, çocuk sahibi olmamış arkadaşları var.
Kadın ya da erkek, bir komedyen evlendiğinde
diğer komedyenler, "Ciddi misin?" diye sorar.
30 yaşında bir erkek, 50 yaşında bir kadın olabilir. Hepimiz…
"Ciddi misin?"
İşte başı yanan bir gariban daha.
Bir gönüllü çıkar ve el kaldırır.
Hayatlarını mı mahvedeceksin?
Papa'dan önceki gösterim
geçici olarak kurulmuş bir açık hava tiyatrosundaydı.
Ben Franklin Parkway'de neredeyse üç milyon insan vardı.
Sahneye çıktım.
Şöyle bir espri vardı…
"Sahnede 10 dakika kalacağım.
Daha sonra çoğunuz gitmek isteyecektir.
Lütfen gitmeyin.
Papa gelecek."
Tabii herkes onu görmeye gelmişti.
En sevdiğim hikâyen.
Jon Stewart'ın sunduğu Stand Up for Heroes'a katılmıştık.
Bill Cosby, ben, Jerry Seinfeld, ve Louis C.K.
Dışarıdaydım. Gergin.
Bill Cosby nefret edilen kişi olmadan önceydi.
Bill Cosby gösterisini yaptı ve beni anons ettiler.
Gösteri boyunca "Bill'den sonra
ben varım," deyip durdum.
Bitirmeden önce de "Benden sonrakilerle iyi eğlenceler," dedim.
Jerry de bana "Senden sonrakiler mi?" dedi.
Benden sonrakiler.
Benden!
Şirket kafasındalar.
-Gerçek gülmelerini duyamazsın. -Doğru.
Nasıl sağ kurtulacağını düşünürsün.
Doğru. Seni niye çağırdılar?
Beni Philadelphia baş piskoposu davet etti.
-Vay! -Terbiyeli bilindiğim için.
-Hem de Katoliğim, yani… -Tabii.
Sonra da Papa'yla tanıştım.
Arkasında duran biri söylediklerini İtalyanca ya da İspanyolcaya çeviriyor.
"Comedica." Tek hatırladığım bu.
O da kafa sallıyordu. Çok iyiydi.
Katoliksen harika bir şey.
-Değil mi? -Benim Mel Brooks'la tanışmam gibi.
-Öyle mi? -Evet.
O kadar önemli.
-Yediğim en iyi pastırmaydı. -Ciddi misin?
-Ciddi söylüyorum. -Vay be.
-Eskiden 22 program vardı. -Doğru.
Artık sadece yapmak istemeyenlerin
televizyon programı yok.
-Telefon şirketlerinin ağı var. -Doğru.
-Dergilerin kanalları. -Evet.
Şu çöplerin bile kanalı var.
Ben o kanalı seyrettim.
-Tam… -Çöp.
-Çok boktan.
Çöpe atılacak programlar.
Al sana! Çekimdeler. Selam.
-Bunları seyrediyor musun? -Hayır.
-Televizyon… -Hayır!
Hiçbir şey izlemiyorsun.
Beyzbol. Çok seviyorum. Çok ilginç. Çok samimi.
Herkes olduğu gibi.
Numara yapmalarından sıkıldım.
Oyunculuktan bıktım.
The Jim Gaffigan Show güzel.
-Çok. -Evet.
Programın adı da hoş.
-İyi, değil mi? -Evet, yeni.
-Daha önce yapılmıştı. -Değil mi?
Değil mi?
Değil mi? Değil mi? Değil mi?
-Değil mi? -Evet.
-Değil mi? -Evet. Öyle.
-Değil mi? -Evet.
Değil mi? Değil mi? Değil mi? Değil mi?
-Değil mi? -Öyle.
Değil mi?
-Değil mi? -Yani?
-Kesinlikle. -Değil mi?
-Öyle. -Öyle.
-Değil mi? -Öyle!
-Değil mi? -Öyle.
Bu jaluzileri açabiliyorsun. Bu kelimeyi biliyor musun?
Jaluziyi mi?
Sanki insanlar hep jaluziler hakkında konuşuyor.
İyi de Indiana'lısın.
Doğru. Orada jaluzi mi kullanılıyor?
-Evet. Bu bir jaluzi. -Jaluzi ne yahu?
Bir pencere tipi.
Kaldırıp açıyorsun, hava giriyor.
Yani… Hapishanedeki gibi.
Evet, öyle.
Altyazı çevirmeni: Murat Önol